Paul Cezanne - historia
wykop facebook blip twitter flaker

Paul Cezanne

Cezanne urodził się w niewielkim Aix-en-Provence na południu Francji w 1839 roku. Z woli ojca, kapelusznika a następnie bankiera, Cezanne, po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia prawnicze na lokalnym uniwersytecie. Nie był to szczyt marzeń młodego Paula, który chętniej uczęszczał na lekcje rysunku. Po wielu pertraktacjach ojciec w końcu zgodził się na wyjazd syna do Paryża w celu kontynuacji edukacji artystycznej. Cezanne swój czas w stolicy dzielił między Akademie Suisse i częstymi wizytami w Luwrze.

Był to okres ważnych wydarzeń kulturalnych, narastał konflikt między konserwatywnymi akademikami a zwolennikami większej swobody tematycznej i formalnej. Cezanne związał się z grupą młodych malarzy, mających wkrótce stanowić trzon nowatorskiego impresjonizmu. Pod ich wpływem dotąd posępne obrazy Cezanne, inspirowane głównie malarstwem Delacroix, zyskały więcej koloru i stonowanego światła. Sceny figuralne ustąpiły obrazom malowanym w plenerze. Podczas pobytu w miasteczkach Estaque, Pontoise a następnie Auvers, Cezanne namalował m.in. Śnieg w Estaque, Dom powieszonego oraz Widok Auvers.

Mimo, że wziął udział w dwóch wystawach impresjonistów, w 1874 i 1877 roku, nigdy jednak w pełni nie przejął ich techniki malarskiej. Od utrwalania ulotnych wrażeń i efektów świetlnych ważniejsze dla niego stało się zagadnienie formy przedstawianej na obrazie. Na dodatek jego ciężki charakter nie sprzyjał budowaniu stałych relacji. Do grona jego nielicznych przyjaciół należeli malarz Pissaro oraz pisarz Emil Zola.

Przez kolejne lata coraz częściej wyjeżdżał z Paryża na południe Francji, głównie do rodzinnego Aix, gdzie długie godziny spędzał malując pejzaże, martwe natury i portrety. Był związany z Hortensją Fiquet, która urodziła mu syna i z którą ożenił się w 1886 roku lecz brak porozumienia powodował, że malarz nad towarzystwo rodziny przekładał samotność.

Wspierany finansowo przez ojca Cezanne nie musiał martwić się słabą sprzedażą swoich płócien, za to mógł poświęcić się w pełni swoim poszukiwaniom malarskim. Celem, który sobie wyznaczył było zrealizowanie Poussina podług natury czyli połączenie klasycznej harmonii kompozycji, obecnej u klasyków, z powrotem do źródeł czyli podstawowych elementów języka malarskiego. Jego styl zaczął się konkretyzować pod koniec lat siedemdziesiątych. Namalował wówczas Zatokę Marsylską widzianą z Estaque oraz Most w Maincy. Porzucił tradycyjną perspektywę a strukturę obiektów i iluzję głębi budował poprzez wyraźne, skośne pociągnięcia pędzla.

Nie mieszał barw, ani nie stopniował ich nasycenia lecz posługiwał się czystymi tonami. Uważając, że wszystko w naturze sprowadzić można do „walca, kuli i stożka” w kolejnych obrazach upraszczał i geometryzował kształty jednocześnie starając się nadać im harmonijny układ. Miał swoje ulubione tematy do których wciąż powracał, Grających w karty, Górę Saint Victorie, Chłopca w czerwonej kamizelce oraz martwe natury z owocami. We wszystkich tych przedstawieniach łączył różne punkty widzenia lekceważąc w ten sposób zasady perspektywy i torując drogę kubizmowi.

W wieku pięćdziesięciu jeden lat Cezanne miał swoją pierwszą, indywidualną wystawę. Wzbudziła ona entuzjazm artystów młodego pokolenia jednak na większe uznanie Cezanne mógł liczyć dopiero kilka lat później. Jednym z ostatnich jego obrazów była monumentalna kompozycja Wielkie kąpiące się. Stanowiła syntezę klasycznego w historii malarstwa tematu oraz jego formalnych poszukiwań. W 1904 roku jego obrazy zostały przyjęte na wystawę organizowaną przez Salon, instytucję która przez wiele lat odrzucała nowatorskie jego malarstwo. Cezanne zmarł w 1906 roku po tym jak zasłabł podczas malowania w plenerze. Miał 67 lat.

Zobacz ofertę naszej galerii sztuki produkty

Sama nie wiem

Średnia ocena: 0,00

Gitarzystka

Średnia ocena: 0,00